- Kanaries
- Tropische vogels
- Europese vogels
- Parkieten
- Grote parkieten
- Papegaaien
- Volière
- Sierduiven
- Tuin- en parkvogels
- Enkelvoudige zaden
- Bijproducten
- Deli Nature - Topet bijproducten
Grote parkieten
De familie van de grote parkieten wordt onderverdeeld in verschillende groepen al naargelang het werelddeel van herkomst: de australische, de afrikaanse en zuid-amerikaanse grote parkieten. Ook de Agaporniden, die eigenlijk behoren tot de kleine papegaaiachtigen worden, ondanks hun korte staart en kleine lichaamsbouw, toch gerekend onder de groep van de grote parkieten door hun specifieke voedingsgewoonte. Ze eten allemaal de grote parkietenmengelingen die meer groffe zaden zoals zonnebloempitten, cardy en boekweit bevatten.
AUSTRALISCHE GROTE PARKIET
De meest bekende grote parkiet is de australische grote parkiet, de valkparkiet, een vrij populaire kooivogel. Deze vogel is voor het eerst ontdekt door 'John Gould' rond de jaren 1840 en beschreven in zijn boek 'The birds of Australië'. Korte tijd later werden ze ingevoerd in Europa.
De wildkleur valkparkiet is de meest voorkomende en heeft grijs met witte vlekken op de vleugels, een gele kop met een gele kuif en oranje oorvlekken. Er zijn ook andere kleurvariëteiten gekweekt zoals bijvoorbeeld de geparelde valkparkiet (opaline), effen grijs en egaal wit.
Valkparkieten zijn uitstekende huisdieren, meestal met een zachtaardig karakter, maar men moet zich toch realiseren dat vooral de mannen erg luidruchtig kunnen zijn en dat de veren veel stof produceren. De speciale onderdonsveren kunnen tot een soort poeder uit elkaar vallen, net als bij duiven. Tijdens de eerste 8 levensweken kunnen ze zeer handtam gemaakt worden als ze veel met mensen in contact komen. De valkparkiet is van nature sociaal en nieuwsgierig en zal, eenmaal aangepast aan zijn omgeving, zelf initiatief nemen.
De kooi moet minstens 40x50x60 cm zijn met tralies die horizontaal lopen om op omhoog te klauteren.Uiteraard mag je de valkparkiet af en toe eens buiten de kooi laten vliegen. Ze eten voornamelijk grof parkietenzaad en daarnaast wordt aangeraden om ook regelmatig groenvoer te geven.Ze worden gemiddeld tussen de 15 tot 20 jaar oud maar er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen.
AGAPORNIDEN
Dwergpapegaaien zijn sinds de 18de eeuw naar Europa gekomen. In het Engels worden dwergpapegaaien ook wel lovebirds (in het frans 'Les inséparables') genoemd: deze benaming heeft te maken met hun aanhankelijke karakter. Ze vormen een erg hechte band met hun partner gedurende hun hele leven. Ze kunnen trouwens zeer aanhankelijk zijn aan hun baasje, zeker als ze alleen worden gehouden, mits dat de eigenaar wel de nodige aandacht en liefde geeft. Anders kunnen het wel zeer lawaaierige vogeltjes worden!
In het wild zijn de leefomgevingen van de verschillende dwergpapegaaien verspreid. Ze leven in kleine groepen en eten hoofdzakelijk fruit, groenten, sommige grassoorten en zaden. Sommige soorten lusten ook zeer graag vijgen.
Dwergpapegaaien zijn er in verschillende kleuren maar de meest gekende zijn de groen met rood. Over het algemeen kunnen ze tussen de 10 en 16 jaar oud worden.